.
วอลซ์นาวี - หงส์ฟ้า(ซิงเกิลที่ 31)
เนื้อร้อง: สกนธ์ มิตรานนท์ ทำนอง: สมยศ ทัศนพันธ์
.
ทะเลนั้นเป็นเหมือนถิ่นของเรา
จะขอเฝ้า ตราบจนชีวิตเราสิ้น
ยามคลื่นซัดกระเซ็น
เช้าเย็นสำเนียงเคยชิน
เลือดไหลริน เพื่อคงเกียรติของนาวี
ธงที่ถูกสายลม โบยสะบัดยังพัดพลิ้ว
ทิวท้องถิ่นทะเล มิยอมให้ใครย่ำยี
เรือแม้จะต้องจม เพื่อปกป้องเสรี
เราขอสละชีพพลี พร้อมกัน ทุกคน...
ทะเลนั้นเป็นเหมือนถิ่นของเรา
จะขอเฝ้า ตราบจนชีวิตเราสิ้น
ยามคลื่นซัดกระเซ็น
เช้าเย็นสำเนียงเคยชิน
เลือดไหลริน เพื่อคงเกียรติของนาวี
ธงที่ถูกสายลม โบยสะบัดยังพัดพลิ้ว
ทิวท้องถิ่นทะเล มิยอมให้ใครย่ำยี
เรือแม้จะต้องจม เพื่อปกป้องเสรี
เราขอสละชีพพลี พร้อมกัน ทุกคน...
.
เพลงนี้เป็นเพลงที่ฉันจำติดฝังใจและเคยได้ยินตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นเด็ก
ทั้งๆที่ชอบมาก...แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมไม่เคยนำมาร้องเลยซักครั้งเดียว...
จนกระทั่งในวันนี้ :)
.
จำได้ว่าได้ฟังครั้งแรกตอนงานแสดงประจำปีที่โรงเรียนสอนดนตรี(วันนั้นฉันต้องเล่นเปียโนเพลงสายทิพย์ ^^) ความประทับใจที่เกิดขึ้นในตอนนั้นรู้สึกว่ามันเป็นเพลงที่เพราะจับใจ ฟังแล้วก็น้ำตาไหลทั้งๆ ที่อายุในตอนนั้นของฉันก็แค่ 10 ขวบ และยังไม่เข้าใจความหมายบางคำที่อยู่ในเนื้อเพลงด้วยซ้ำ แต่มีความรู้สึกว่าคุณน้าคนที่ร้องเพลงนี้ ร้องได้เศร้าอย่างบอกไม่ถูก และเมื่อคุณน้าร้องเพลงจบ คุณครูสอนดนตรีก็ขึ้นไปแนะนำว่าคุณน้าเป็นคุณแม่ของเพื่อนนักเรียนคนหนึ่งที่นั่น ซึ่งคุณน้าให้เกียรติมาเป็นแขกรับเชิญในช่วงการแสดงพิเศษที่โรงเรียนของเราด้วย หลังจากนั้นคุณครูก็ให้คุณน้าอธิบายความหมายของเพลงให้ฟัง และเมื่อได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกเศร้าขึ้นไปอีก เพราะคุณน้าบอกว่าตั้งใจเลือกเพลงนี้เพื่อแทนความรู้สึกเมื่อต้องสูญเสียสามีไปเนื่องจากการปฏิบัติภารกิจในหน้าที่ (สามีของคุณน้าเป็นนายทหารเรือค่ะ) แต่คุณน้าก็บอกว่ารู้สึกภาคภูมิใจและเป็นเกียรติกับครอบครัวมากๆ ที่สามีทำงานรับใช้ประเทศชาติ แม้ว่าในตอนนี้จะเหลือคุณน้าเพียงตัวคนเดียวที่จะต้องดูแลลูกๆ แต่สำหรับทุกชีวิตที่ยังเหลืออยู่...ก็ยังคงจะต้องดำเนินต่อไป
.
ยิ่งได้ฟังคุณน้าพูด ก็ยิ่งทำให้น้ำตาไหลมากขึ้นไปกว่าเดิม...เพราะตัวฉันเองก็เป็นลูกทหารเช่นกัน ถึงแม้จะอยู่กันคนละเหล่าทัพ(พ่อของฉันประจำกองทัพบก และตอนนี้เกษียณอายุราชการแล้ว) แต่ความรู้สึกของคนที่เป็นครอบครัวของผู้ที่อยู่แนวหน้าทุกคน ฉันเชื่อว่าคงจะไม่แตกต่างกัน...คือมันจะก้ำกึ่งอยู่ระหว่างความภาคภูมิใจที่ได้เป็น ลูก/ภรรยา ของผู้ที่มีความเสียสละและกล้าหาญที่จะรับใช้ชาติ กับการที่จะต้องเตรียมใจและทำใจให้พร้อมยอมรับกับความสูญเสียที่อาจจะเกิดขึ้นได้ในทุกเมื่อ...
.
แม้ว่าไม่เคยซักครั้งในชีวิตที่คิดอยากที่จะเป็นนางเอก
แต่ทุกครั้งที่สวดมนต์ไหว้พระก่อนจะหลับตาลงนอน
คำขอข้อหนึ่งที่กลายเป็นความเคยชินในการที่จะต้องอธิษฐาน....
.
" ขอให้โลกสงบสุขอย่าได้มีใครที่ต้องสูญเสียบุคคลผู้เป็นที่รัก
ก่อนเวลาและอายุขัยอันสมควร "
.
Dreams Upon Those Wings.
.
----------------------------------------------------------------
|
ค่ะ
(สังคมคงไม่ให้อภัย)
